δημοτικό σχολείο     o Ρίζας Zakύνθου

Ο τόπος μας

Άγιος Δημήτριος

Σκουλικάδο

Καλλιθέα

Πηγαδάκια

    Ζάκυνθος

(Πρωτεύουσα)

ΖΑΚΥΝΘΟΣ

Η Ζάκυνθος βρίσκεται στο Νότιο Ιόνιο πέλαγος, Δυτικά των ακτών της Πελοποννήσου, σε απόσταση 8 ναυτικών μιλίων από το ακρωτήριο Κυλλήνη της Ηλείας.

Έχει σχήμα ακανόνιστου τριγώνου και τρία ακρωτήρια. Το Σκινάρι βόρεια, το Μαραθιά δυτικά και το Γεράκι ανατολικά. Μεταξύ των δύο τελευταίων ακρωτηρίων σχηματίζεται ο κόλπος του Λαγανά.

Γύρω από τη Ζάκυνθο υπάρχουν πολλά μικρότερα νησάκια όπως: Μαραθονήσι, Πελούζο(κόλπος Λαγανά), Στροφάδες, Άγιος Νικόλαος, Βόδι, Άγιος Ιωάννης.

Τα ¾ του νησιού καλύπτονται από βουνά. Το Βραχιώνα στα δυτικά και το Σκοπό στα νοτιοανατολικά. Στο κέντρο του νησιού απλώνεται η πεδιάδα του Κάμπου.

Έχει έκταση 406 τ. χ. και πληθυσμό 32.500 κατοίκους περίπου.

Η περίμετρος των ακτών της είναι 106 χιλιόμετρα.

Με την εφαρμογή του σχεδίου «Καλλικράτη», όλο το νησί αποτελεί ένα ενιαίο δήμο.

Οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων της είναι:

Γεωργία: Ελιές, ελαιόλαδο, σταφίδα, σταφύλια, κρασί.

σπουδαιότερη απασχόληση των Ζακυνθινών)Κτηνοτροφία (στα ορεινά κυρίως μέρη)ΑλιείαΤουρισμός (τα τελευταία 20 χρόνια είναι η σπουδαιότερη απασχόληση των Ζακυνθινών)

 Συγκοινωνία: Το νησί έχει ακτοπλοϊκή σύνδεση με το λιμάνι της Κυλλήνης (Πελοπόννησος). Επίσης έχει αεροπορική σύνδεση με την Αθήνα και στη διάρκεια της τουριστικής περιόδου με πολλές χώρες της Ευρώπης, όπως τη Βρετανία, την Αυστρία, τη Γερμανία κ.λ.π.

 

Το νησί πήρε το όνομά του από το Ζάκυνθο, το γιο του βασιλιά της Τροίας Δάρδανου.

Οι κυριότερες πνευματικές μορφές της Ζακύνθου ήταν ο Διονύσιος Σολωμός, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Διονύσιος Ρώμας, ο Παναγιώτης Χιώτης, ο Γρηγόριος Ξενόπουλος κ. ά.

 

ΤΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΜΑΣ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ:

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ— ΣΚΟΥΛΙΚΑΔΟ — ΚΑΛΛΙΘΕΑ — ΠΗΓΑΔΑΚΙΑ

           «Τα χωριά της Ρίζας, που βρίσκονται στους πρόποδες του Βραχιώνα, δίνουν τα χέρια το ένα με τ’  άλλο ή μάλλον αποτελούν ένα ενιαίο γεωγραφικό οικιστικό σύνολο, με πολλές ιδιοτυπίες ή ποικίλες συνθήκες ομαδικής ή πολιτιστικής έκφρασης. Πολλές φορές τα όριά τους είναι αδιόρατα κι  άγνωστα. Πρέπει να είσαι από τα μέρη εκείνα, για να ξέρεις αλάνθαστα τα σύνορά τους. Η στενή όμως αυτή γειτονία είναι παράγοντας εκπολιτισμού, προόδου και ζεστασιάς της ψυχής του ανθρώπου από τον άνθρωπο.»

(Ντίνος Κονόμος «Υπαίθριος Χώρα»)

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Ο Άγιος Δημήτριος είναι ένα μικρό παραδοσιακό χωριό, σε υψόμετρο 60 μέτρων, δυτικά της Ζακύνθου. Το χωριό πήρε το όνομά του από την ομώνυμη εκκλησία που υπάρχει εκεί και χτίστηκε τον 14ο αιώνα. Ο ναός περιέχει έργα τέχνης παλιότερα και νεότερα, καθώς κι ένα σημαντικό έργο λαϊκής τέχνης,

που απεικονίζει λιτανεία στο χωριό.

           Η περιοχή του χωριού αυτού αποτελείται από γραφικούς λοφίσκους

και πεδιάδες γεμάτες από λιοστάσια κι αμπελοστάφιδα.

Έχει μαζί με το Δράκα(κοντινός οικισμός) 521 κατοίκους— 433 και 88

αντίστοιχα(απογραφή 2001).

 

ΣΚΟΥΛΙΚΑΔΟ: Το χωριό Σκουλικάδο, δυτικά του

Αγίου Δημητρίου και στο κάτω μέρος του Δράκα, ήταν

άλλοτε πρωτεύουσα του Δήμου Μεσογαίων. Ο

πληθυσμός του είναι 574 κάτοικοι(απογραφή 2001).

 Έχει πλούσια πολιτιστική παράδοση, που εκδηλώνεται

ιδιαίτερα στον τομέα της χριστιανικής τέχνης. Ο μεγάλος

 αριθμός και η ποιότητα των έργων αυτών εξηγείται από

 την ανθηρή αγροτική παραγωγή του χωριού(λάδι,

σταφίδα, οπωροκηπευτικά) κι από τον άοκνο θρησκευτικό, αισθητικό και μορφωτικό ζήλο των κατοίκων.

                                 Δείγμα των όσων αναφέρθηκαν είναι η ενοριακή εκκλησία της

                                 Παναγίας της Αναφωνήτριας(απλή Βασιλική με ωραίο πυργόμορφο

                                 καμπαναριό και εσωτερικό με ξυλόγλυπτο χρυσωμένο τέμπλο και

                                 πολυπρόσωπο πίνακα στο γυναικωνίτη από λιτανεία της εικόνας της

                                 Παναγίας. 

                                            Άλλη αξιόλογη εκκλησία είναι του Αγ. Νικολάου του Μεγαλομάτη

                                 των Κεφαλληναίων με τη θαυματουργή εικόνα του Αγίου, ζωγραφισμένη

                                 πάνω σε πέτρα, που βρέθηκε στο σημείο όπου έχει χτιστεί ο ναός.

        Στο χωριό λειτουργεί Πολιτιστικός Σύλλογος με πλούσια δραστηριότητα,

 όπως λαϊκά χορευτικά συγκροτήματα παιδιών και νέων, μουσικό τμήμα,

βιβλιοθήκη και θεατρική ομάδα με αξιόλογο έργο.  (http://www.erotokritos.net)

 

 

ΚΑΛΛΙΘΕΑ Ή ΚΟΥΚΕΣΗ: Ημιορεινό χωριό, με πλούσια βλάστηση

σκαρφαλώνει ψηλά στο βουνό. Είναι χτισμένο αμφιθεατρικά στις πλαγιές του

Βραχιώνα με ένα θαυμάσιο καταπράσινο τοπίο γεμάτο ελαιώνες και αμπελώνες.

Στο παλιό γραφικό χωριό αξίζει να επισκεφθεί κανείς την εκκλησία της Αγίας

Μαρίνας, της οποίας σώζεται ακόμη το καμπαναριό από το 1886.

Οφείλει την ονομασία Κούκεση σε οικογένεια, που ζούσε τον 16ο αιώνα στην                                                               

περιοχή.  Όπως φαίνεται από διάφορα τοπικά έγγραφα στη θέση του χωριού αυτού

υπήρχε συνοικισμός(αρχές 15ου έως σχεδόν τέλη 17ου αιώνα) με τις ονομασίες

 Σεληνάτα και Αγία Μαρίνα.

Σύμφωνα με την απογραφή του 2001 οι κάτοικοι του χωριού σήμερα είναι 216.

 

ΠΗΓΑΔΑΚΙΑ: Ένας πλατύς ουρανός εστεφανωμένος από ράχαις, μια πεδιάδα από κλήματα σταφιδιών, δένδρων εδώ κι εκεί, ζέφυροι όπου γλυκά—γλυκά έπνεον, ένας περίπατος γεμάτος από τρυφερά χορτάρια¨ 

(Ελισάβετ Μουτσάν—Μαρτινέγκου)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          

 

 

 

Το χωριό βρίσκεται στο κέντρο σχεδόν της Ζακύνθου και μέσα στον εύφορο κάμπο της.

Είναι κτισμένο στους πρόποδες της απότομης πλαγιάς Κακιά Ράχη. Έχει 394 κατοίκους (απογραφή 2001).

Το όνομα Πηγαδάκια οφείλεται στις θειούχες πηγές που διαθέτει η περιοχή. Ένα από αυτά βρίσκεται στη βάση της Αγίας Τράπεζας του Ιερού Ναού του Αγίου Παντελεήμωνα και γι’ αυτό γίνεται πόλος έλξης πολλών επισκεπτών.

 

Αρχειακές μαρτυρίες αναφέρουν περίπου δώδεκα εκκλησίες  και σήμερα σε λειτουργική κατάσταση βρίσκονται τέσσερις.
 

Εδώ και μερικά χρόνια λειτουργεί το Βερτζάγιο λαογραφικό μουσείο που καταδεικνύει την αγροτική κυρίως ενασχόληση των κατοίκων των Πηγαδακίων .

Παναγια Σκουλικαδο 1952